1815
1946(w 1956 odnowiony jako Order Wojskowy Włoch)
Order Sabaudzki Wojskowy[1] lub Order Wojskowy Sabaudii[2] (it. Ordine militare di Savoia); obecna nazwa: Order Wojskowy Włoch (it. Ordine militare d'Italia) – najwyższe odznaczenie wojskowe Królestwa Sardynii, a później Królestwa Włoch, nadawane w latach 1815–1946.
Order został ustanowiony w Genui 14 sierpnia 1815, pod koniec wojen napoleońskich, przez króla Sardynii Wiktora Emanuela I jako odznaczenie za zasługi wojskowe i miał zastąpić dwa ordery Napoleona, Korony Żelaznej i Legii Honorowej, poprzednio nadawane poddanym włoskim za te zasługi. Początkowo posiadał cztery klasy:
W roku 1855 król Wiktor Emanuel II nadał orderowi nowe statuty, wprowadzając nową II klasę Wielkiego Oficera (Grande Ufficiale) oraz IV, Oficera (Ufficiale). Posiadacze najniższej, V klasy byli odtąd zwani Kawalerami (Cavaliere). W takiej formie order był nadawany także w okresie Królestwa Włoch, istniejącego do 1946. Utworzona w tym roku Republika Włoska zezwoliła posiadaczom na noszenie odznaczenia, a 9 stycznia 1956 wznowiła go jako order Republiki, zachowując jego strukturę z czasów monarchii lecz zmieniając nazwę na Order Wojskowy Włoch.
Insygnia orderu królewskiego to oznaka i gwiazdy I i II klasy. Oznaką był krzyż pizański, emaliowany obustronnie na biało. W emaliowanym na czerwono medalionie awersu znajdowały się dwa skrzyżowane złote miecze, data „1855” i monogram założyciela „V.E.”, a w również czerwonym medalionie rewersu biały krzyż dynastii sabaudzkiej. Między ramionami krzyża znajdował się zielony wieniec laurowo-dębowy. Zawieszką oznaki w I-III klasie była złota korona królewska, w IV klasie trofeum w kształcie zbroi rycerskiej, V. klasa ozdobnej zawieszki nie posiadała. Gwiazdy I (większa) i II klasy (mniejsza) były srebrne, ośmiopromienne, cyzelowane na kształt brylantów, i nosiły na sobie awers oznaki. Order był noszony na niebieskiej wstążce z szerokim czerwonym paskiem pośrodku.