Aleksander Aamodt Kilde
Aleksander Aamodt Kilde (ur. 21 września 1992 w Bærum) – norweski narciarz alpejski, dwukrotny medalista olimpijski i wicemistrz świata, mistrz świata juniorów oraz zdobywca Pucharu Świata.
Kariera
Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Aleksander Aamodt Kilde pojawił się 17 listopada 2007 roku w Rjukan, gdzie w zawodach FIS Race w slalomie nie ukończył pierwszego przejazdu. W 2011 roku wystartował na mistrzostwach świata juniorów w Crans-Montana, gdzie jego najlepszym wynikiem było 33. miejsce w supergigancie. Jeszcze dwukrotnie startował na imprezach tego cyklu, największy sukces odnosząc na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata juniorów w Québecu, gdzie zdobył złoty medal w gigancie.
W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 28 października 2012 roku w Sölden, gdzie nie zakwalifikował się do pierwszego przejazdu giganta. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył 1 grudnia 2013 roku w Lake Louise, zajmując 20. miejsce w supergigancie. Na podium zawodów tego cyklu pierwszy raz stanął 18 grudnia 2015 roku w Val Gardenie, kończąc rywalizację w supergigancie na trzeciej pozycji. W zawodach tych wyprzedzili go tylko dwaj rodacy: Aksel Lund Svindal i Kjetil Jansrud. W klasyfikacji generalnej sezonu 2015/2016 zajął siódme miejsce, a w klasyfikacji supergiganta wywalczył Małą Kryształową Kulę. W kolejnym sezonie był trzeci w klasyfikacjach superkombinacji i supergiganta. Ponadto w sezonie 2019/2020 zwyciężył w klasyfikacji generalnej, w klasyfikacji superkombinacji był drugi, a w supergigancie trzeci.
W 2014 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Soczi, gdzie jego najlepszym wynikiem było trzynaste miejsce w supergigancie. Podczas rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Vail/Beaver Creek zajął między innymi ósme miejsce w superkombinacji. Na mistrzostwach świata w Sankt Moritz w 2017 roku był czwarty w superkombinacji i supergigancie i szósty w zjeździe.
Aamodt Kilde prowadził w klasyfikacji generalnej sezonu 2020/2021 do połowy stycznia 2021 roku. Wtedy doznał kontuzji podczas treningu w austriackim Hinterreit. Norweg doznał zerwania więzadła krzyżowego w prawym kolanie, co wykluczyło go z kolejnych startów w Pucharze Świata w tym sezonie oraz udziału w Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Alpejskim 2021[1].
Do rywalizacji powrócił w sezonie 2021/2022, w którym dziewięciokrotnie stawał na podium. Ostatecznie był drugi w klasyfikacji generalnej (za Marco Odermattem ze Szwajcarii) oraz pierwszy w klasyfikacjach zjazdu i supergiganta. W lutym 2022 roku wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Pekinie, gdzie wywalczył dwa medale. Najpierw był trzeci w supergigancie, w którym wyprzedzili go Austriak Matthias Mayer i Ryan Cochran-Siegle z USA. Następnie zajął drugie miejsce w kombinacji, plasując się za Austriakiem Johannesem Strolzem a przed Jamesem Crawfordem z Kanady. W sezonie 2022/2023 13 razy stawał na podium, odnosząc przy tym osiem zwycięstw: sześć w zjeździe i dwa w supergigancie. W klasyfikacji generalnej był drugi, podobnie jak w klasyfikacji supergiganta, a w klasyfikacji zjazdu był najlepszy. Podczas mistrzostw świata w Courchevel/Méribel w 2023 roku zdobył srebrne medale w zjeździe i supergigancie, plasując się odpowiednio za Marco Odermattem i Jamesem Crawfordem.
Osiągnięcia
Miejsce
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Konkurencja
|
Czas biegu
|
Strata
|
Zwycięzca
|
DNF
|
9 lutego
|
2014
|
Soczi
|
Zjazd
|
2:06,23
|
-
|
Matthias Mayer
|
DNF2
|
14 lutego
|
2014
|
Soczi
|
Superkombinacja
|
2:45,20
|
-
|
Sandro Viletta
|
13.
|
16 lutego
|
2014
|
Soczi
|
Supergigant
|
1:18,14
|
+1,30
|
Kjetil Jansrud
|
21.
|
13 lutego
|
2018
|
Pjongczang
|
Superkombinacja
|
2:06,52
|
+4,55
|
Marcel Hirscher
|
15.
|
15 lutego
|
2018
|
Pjongczang
|
Zjazd
|
1:40,25
|
+1,93
|
Aksel Lund Svindal
|
13.
|
16 lutego
|
2018
|
Pjongczang
|
Supergigant
|
1:24,44
|
+1,27
|
Matthias Mayer
|
DNF1
|
18 lutego
|
2018
|
Pjongczang
|
Gigant
|
2:18,04
|
-
|
Marcel Hirscher
|
5.
|
7 lutego
|
2022
|
Pekin
|
Zjazd
|
1:42,69
|
+0,51
|
Beat Feuz
|
3.
|
8 lutego
|
2022
|
Pekin
|
Supergigant
|
1:19,94
|
+0,42
|
Matthias Mayer
|
2.
|
10 lutego
|
2022
|
Pekin
|
Superkombinacja
|
2:31,43
|
+0,59
|
Johannes Strolz
|
Miejsce
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Konkurencja
|
Czas biegu
|
Strata
|
Zwycięzca
|
19.
|
5 lutego
|
2015
|
Vail/Beaver Creek
|
Supergigant
|
1:15,68
|
+1,38
|
Hannes Reichelt
|
26.
|
7 lutego
|
2015
|
Vail/Beaver Creek
|
Zjazd
|
1:43,18
|
+2,21
|
Patrick Küng
|
8.
|
8 lutego
|
2015
|
Vail/Beaver Creek
|
Superkombinacja
|
2:36,10
|
+0,86
|
Marcel Hirscher
|
4.
|
9 lutego
|
2017
|
Sankt Moritz
|
Supergigant
|
1:25,38
|
+0,54
|
Erik Guay
|
6.
|
12 lutego
|
2017
|
Sankt Moritz
|
Zjazd
|
1:38,91
|
+0,49
|
Beat Feuz
|
4.
|
13 lutego
|
2017
|
Sankt Moritz
|
Superkombinacja
|
2:26,33
|
+0,40
|
Luca Aerni
|
DNF1
|
17 lutego
|
2017
|
Sankt Moritz
|
Gigant
|
2:13,31
|
-
|
Marcel Hirscher
|
24.
|
6 lutego
|
2019
|
Åre
|
Supergigant
|
1:24,20
|
+1,63
|
Dominik Paris
|
8.
|
9 lutego
|
2019
|
Åre
|
Zjazd
|
1:19,98
|
+0,82
|
Kjetil Jansrud
|
22.
|
11 lutego
|
2019
|
Åre
|
Superkombinacja
|
1:47,71
|
+2,28
|
Alexis Pinturault
|
DNF1
|
15 lutego
|
2019
|
Åre
|
Gigant
|
2:20,24
|
-
|
Henrik Kristoffersen
|
DNS2
|
7 lutego
|
2023
|
Courchevel/Méribel
|
Kombinacja
|
1:53,31
|
-
|
Alexis Pinturault
|
2.
|
9 lutego
|
2023
|
Courchevel/Méribel
|
Supergigant
|
1:07,22
|
+0,01
|
James Crawford
|
2.
|
12 lutego
|
2023
|
Courchevel/Méribel
|
Zjazd
|
1:47,05
|
+0,48
|
Marco Odermatt
|
DNF1
|
17 lutego
|
2023
|
Courchevel/Méribel
|
Gigant
|
2:34,08
|
-
|
Marco Odermatt
|
Miejsce
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Konkurencja
|
Czas biegu
|
Strata
|
Zwycięzca
|
DNF1
|
30 stycznia
|
2011
|
Crans-Montana
|
Gigant
|
2:19,62
|
-
|
Alexis Pinturault
|
DNF1
|
31 stycznia
|
2011
|
Crans-Montana
|
Slalom
|
1:28,54
|
-
|
Reto Schmidiger
|
41.
|
3 lutego
|
2011
|
Crans-Montana
|
Zjazd
|
1:37,34
|
+3,27
|
Boštjan Kline
|
33.
|
4 lutego
|
2011
|
Crans-Montana
|
Supergigant
|
1:22,44
|
+2,86
|
Boštjan Kline
|
24.
|
2 marca
|
2012
|
Roccaraso
|
Zjazd
|
1:11,99
|
+2,32
|
Ryan Cochran-Siegle
|
4.
|
3 marca
|
2012
|
Roccaraso
|
Supergigant
|
1:02,73
|
+0,75
|
Ralph Weber
|
9.
|
7 marca
|
2012
|
Roccaraso
|
Gigant
|
2:39,50
|
+1,33
|
Henrik Kristoffersen
|
DNF1
|
9 marca
|
2012
|
Roccaraso
|
Slalom
|
1:38,44
|
-
|
Santeri Paloniemi
|
4.
|
22 lutego
|
2013
|
Québec
|
Zjazd
|
1:30,95
|
+1,22
|
Nils Mani
|
11.
|
24 lutego
|
2013
|
Québec
|
Supergigant
|
58,49
|
+0,87
|
Thomas Mayrpeter
|
1.
|
25 lutego
|
2013
|
Québec
|
Gigant
|
2:20,75
|
-
|
-
|
DNF1
|
26 lutego
|
2013
|
Québec
|
Slalom
|
1:59,40
|
-
|
Manuel Feller
|
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Zwycięstwa w zawodach
Ga-Pa – 30 stycznia 2016 (zjazd)
Hinterstoder – 27 lutego 2016 (supergigant)
Val Gardena – 15 grudnia 2018 (zjazd)
Saalbach-Hinterglemm – 14 lutego 2020 (supergigant)
Val Gardena – 18 grudnia 2020 (supergigant)
Val Gardena – 19 grudnia 2020 (zjazd)
Beaver Creek – 3 grudnia 2021 (supergigant)
Beaver Creek – 4 grudnia 2021 (zjazd)
Val Gardena – 17 grudnia 2021 (supergigant)
Bormio – 29 grudnia 2021 (supergigant)
Wengen – 14 stycznia 2022 (zjazd)
Kitzbühel – 21 stycznia 2022 (zjazd)
Kvitfjell – 6 marca 2022 (supergigant)
Lake Louise – 26 listopada 2022 (zjazd)
Beaver Creek – 3 grudnia 2022 (zjazd)
Beaver Creek – 4 grudnia 2022 (supergigant)
Val Gardena – 17 grudnia 2022 (zjazd)
Wengen – 13 stycznia 2023 (supergigant)
Wengen – 14 stycznia 2023 (zjazd)
Kitzbühel – 21 stycznia 2023 (zjazd)
Aspen – 4 marca 2023 (zjazd)
Pozostałe miejsca na podium w zawodach
Val Gardena – 18 grudnia 2015 (supergigant) - 3. miejsce
Sankt Moritz – 17 marca 2016 (supergigant) - 2. miejsce
Val Gardena – 16 grudnia 2016 (supergigant) - 3. miejsce
Santa Caterina – 29 grudnia 2016 (superkombinacja) - 3. miejsce
Aspen – 16 marca 2017 (supergigant) - 3. miejsce
Beaver Creek – 1 grudnia 2018 (supergigant) - 3. miejsce
Bormio – 29 grudnia 2018 (supergigant) - 3. miejsce
Beaver Creek – 6 grudnia 2019 (supergigant) - 2. miejsce
Bormio – 29 grudnia 2019 (superkombinacja) - 2. miejsce
Kitzbühel – 24 stycznia 2020 (supergigant) - 2. miejsce
Garmisch-Partenkirchen – 1 lutego 2020 (zjazd) - 2. miejsce
Hinterstoder – 1 marca 2020 (superkombinacja) - 3. miejsce
Kvitfjell – 7 marca 2020 (zjazd) - 2. miejsce
Wengen – 13 stycznia 2022 (supergigant) - 2. miejsce
Kvitfjell – 5 marca 2022 (zjazd) - 2. miejsce
Lake Louise – 27 listopada 2022 (supergigant) – 2. miejsce
Bormio – 28 grudnia 2022 (zjazd) – 3. miejsce
Cortina d’Ampezzo – 28 stycznia 2023 (supergigant) – 2. miejsce
Aspen – 5 marca 2023 (supergigant) - 3. miejsce
Soldeu – 16 marca 2023 (supergigant) – 3. miejsce
Val Gardena – 14 grudnia 2023 (zjazd) – 2. miejsce
Val Gardena – 16 grudnia 2023 (zjazd) – 2. miejsce
Bormio – 29 grudnia 2023 (supergigant) – 3. miejsce
Adelboden – 6 stycznia 2024 (gigant) – 2. miejsce
Wengen – 11 stycznia 2024 (zjazd) – 3. miejsce
Wengen – 12 stycznia 2024 (supergigant) – 3. miejsce
Przypisy
Bibliografia
Identyfikatory zewnętrzne:
|
|