Pochodziła z rodziny żydowskiej[1][2]. Jej matka, Eleonora Ney, studiowała prawo w Genewie, gdzie poślubiła swojego wykładowcę filozofii, Michaela Grodensky'ego, jednak rozstała się z nim krótko przed narodzinami córki[3]. Grodzińska poznała ojca dopiero w dorosłym życiu podczas pobytu w Genewie[3].
Urodziła się w Łodzi, dwa tygodnie później matka zabrała ją do Warszawy[3]. Przez kolejne kilka lat mieszkała z matką i ojczymem w Rosji (w Moskwie) i Niemczech, a następnie była wychowywana przez dziadków w Łodzi[4][5], gdzie uczęszczała do szkołybaletowej[6]. W 1933 przeniosła się do Warszawy, gdzie pracowała w teatrzyku Cyganeria, tańczyła w Teatrze Kameralnym i dołączyła do zespołu Cyrulika Warszawskiego.
W czasie wojny wraz z mężem trafiła do getta warszawskiego, gdzie występowała w teatrze Femina[7]. Od marca 1944 prawie do wybuchu powstania warszawskiego wraz z mężem ukrywała się w mieszkaniu Heleny Niemyskiej[8] przy ulicy Filtrowej 77[9]. W tym okresie pisała wiersze pod nazwiskiem panieńskim matki (Ney), które zostały wydane w 1949 przez Państwowy Instytut Wydawniczy w zbiorze Dzieci getta[10].
Od 1937 była żoną Jerzego Jurandota, poety, dramaturga, satyryka i autora tekstów piosenek[16]. Miała z nim córkę Joannę (1946–2016), realizatorkę telewizyjną i publicystkę.
↑Adam Piechowski: Losy spółdzielni mieszkaniowych w Warszawie w latach okupacji niemieckiej. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy, 1992, s. 105, 178. ISBN 83-209-0837-X.
↑Magdalena Stopa, Jan Brykczyński: Ostańce. Kamienice warszawskie i ich mieszkańcy. Warszawa: Dom Spotkań z Historią, 2010, s. 33. ISBN 978-83-62020-18-8.