Sylwetka jednostek proj. 207Główne stanowisko dowodzeniaORP „Jamno” w ŚwinoujściuPokład rufowy trałowca ORP „Gardno”, dobrze widoczne jest wyposażenie trałowe
W połowie lat 60. XX wieku Polska Marynarka Wojenna znacznie rozbudowywała siły przeciwminowe, które liczyły 56 okrętów 5 typów, w tym dwa typu kutrów trałowych. Wraz z końcem lat 60. w Dowództwie Marynarki Wojennej (DMW) zrodziła się koncepcja budowy nowego typu trałowca redowego. W tym celu podjęto i przeprowadzono wiele analiz technicznych tak, że w 1968 roku opracowano wstępne wymagania taktyczno-techniczne nowych okrętów, których kadłuby miały być drewniane. Wkrótce jednak zarzucono tę koncepcję i rozpoczęto szereg prac naukowo-badawczych z zakresu konstrukcji i technologii okrętów z laminatów poliestrowo-szklanych (LPS), wyposażenia trałowego, czy też minimalizacji pól fizycznych. Na początku 1970 roku w Biurze Projektowo-Konstrukcyjnym Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku, rozpoczęto prace projektowe nad nową jednostką małomagnetycznego trałowca redowego. Rolę głównego konstruktora sprawował mgr inż. Roman Kraszewski, którego później zastąpił mgr inż. Janusz Jasiński. Z ramienia Szefostwa Budowy Okrętów DMW nadzór sprawował kmdr Kazimierz Perzanowski. W tym samym roku ukończono analizę taktyczno-techniczno-ekonomiczną okrętu, który otrzymał numer projektowy 207 i jawny kryptonim Indyk[1].
Jednostka prototypowa, nosząca oznaczenie typ 207DORP „Gopło”, została zwodowana 16 kwietnia 1981 w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni. Jednostkę wykorzystano w roli okrętu doświadczalnego przeznaczonego do testowania nowych typów stacji hydrolokacyjnych i trałów. Miejsce stacjonowania okrętu to Port Wojenny Gdynia-Oksywie. Kolejne jednostki serii, noszące oznaczenie typ 207P, weszły do składu 12 Dywizjonu Trałowców 8 Flotylli Obrony Wybrzeża w Świnoujściu.
Okręty przeznaczone dla 13 Dywizjonu Trałowców 9 Flotylli Obrony Wybrzeża na Helu to zmodernizowana wersja jednostek typu 207 która nosi oznaczenie typ 207M.
Obecnie wszystkie jednostki służą w 8 Flotylli Obrony Wybrzeża w 12. Wolińskim Dywizjonie Trałowców i 13. Dywizjonie Trałowców.[2]
Opis
Trałowiec bazowy projektu 207D (typu Gopło). Zbudowany w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni. Stępkę pod jednostkę prototypowąORP Gopło położono w styczniu 1979 roku, zwodowano w kwietniu 1981 roku zaś do służby wcielono w lutym 1982 roku. Jest jednostką małomagnetyczną przeznaczoną do poszukiwania i niszczenia min kontaktowych i niekontaktowych. Ograniczenie pola magnetycznego osiągnięto głównie dzięki zastosowaniu w konstrukcji kadłuba i pokładówkilaminatu poliestrowo-szklanego. Uzbrojony jest w:
tory minowe do zabierania wariantowego uzbrojenia min morskich lub zrzutni grawitacyjnych bomb głębinowych[3][4]
Trałowce bazoweprojektu 207P (typu Gardno). Zbudowane w Stocznia Marynarki Wojennej w Gdyni w latach 1983 - 1990. Są to jednostki małomagnetyczne przeznaczone do poszukiwania i niszczenia min kontaktowych i niekontaktowych. Ograniczenie pola magnetycznego osiągnięto głównie dzięki zastosowaniu w konstrukcji kadłuba i pokładówkilaminatu poliestrowo-szklanego. Uzbrojone są w:
tory minowe do zabierania wariantowego uzbrojenia min morskich lub zrzutni grawitacyjnych bomb głębinowych[5]
Trałowce bazowe projektu 207M (typu Mamry). Zbudowane w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni w latach 1991 - 1994. Są to jednostki małomagnetyczne przeznaczone do poszukiwania i niszczenia min kontaktowych i niekontaktowych. Ograniczenie pola magnetycznego osiągnięto głównie dzięki zastosowaniu w konstrukcji kadłuba i pokładówki laminatu poliestrowo-szklanego. Trałowce projektu 207 M stanowią zmodernizowaną wersję okrętów 207 P (typu Gardno). Zastosowano na nich nowszej generacji wyposażenie hydrolokacyjne, trałowe i artyleryjskie. Uzbrojone są w:
trały kontaktowe i niekontaktowe
morski zestaw rakietowo-artyleryjski ZU-23-2-MR
tory minowe do zabierania wariantowego uzbrojenia min morskich lub zrzutni grawitacyjnych bomb głębinowych[6]