Do 1903 stacja nosiła nazwę Deutsch Eylau Ostbahnhof, czyli Iława Wschodnia. Do końca II wojny światowej znajdowała się na terytorium Niemiec; w okresie międzywojennym była stacją graniczną po niemieckiej stronie, na linii tranzytowej do Torunia[5]. Przez krótki czas po zakończeniu wojny funkcjonował tu ważny punkt przeładunkowy repatriantów z kresów wschodnich[6].
Budynek i infrastruktura
Perony dworca przed modernizacją (2010)Perony dworca po modernizacji (2014)Perony wraz z wiatami (2020)
Dworzec mieści się w zabytkowym neogotyckim budynku z 1900 roku przy ulicy Dworcowej. Wewnątrz znajdują się dwie kasy biletowe, poczekalnia oraz kioski handlowe. Dworzec połączony jest z peronami przejściem podziemnym. Wszystkie perony są zadaszone wiatą.
Budynek dworca jest zbudowany na planie przypominającym nieco prostokąt. Mury dworca wzmacniane są przyporami. Gmach jest z budowany z czerwonej cegły, nietynkowany, fragmentami malowany na biało. Dach jest złożony: głównie naczółkowy. Znajduje się na nim kilka lukaren. Główne wejście, wyraźnie wysunięte, ozdobione jest trzema sterczynami, zespołem okien w kształcie gotyckiegoostrołuku, wypełnionych witrażami, na których widnieje herb Iławy oraz dwoma parami drzwi dwuskrzydłowych z półokrągłymi nadświetlami. Po stronie północno-wschodniej do budynku dobudowane jest pomieszczenie, nad którym znajduje się taras.
W hallu głównym pod sufitem znajdują freski przedstawiające herby miast oraz motywy roślinne. Strop jest kolebkowy, drewniany.
Z dniem 16 sierpnia 2006 r. budynek dworca został wpisany w rejestr zabytków (nr rej.: A-2282).
W latach 2010–2012 trwała modernizacja dworca, kosztowała 16,75 mln zł, środki na jego rewitalizację pochodziły z PKP S.A. oraz budżetu państwa, 18 stycznia 2012 otwarto go dla podróżnych[7][8].