Neffens de tsjerklike tradysje wurdt dit brief oan 'e apostelPaulus taskreaun, mar hjoed de dei binne de measte bibelwittenskippers en teologen it deroer iens dat 2 Timóteüs wierskynlik in ferfalsking is, dy't koart nei Paulus syn dea troch ien fan syn neiste meiwurkers skreaun is. Yn elts gefal is wol dúdlik dat 2 Timóteüs sa'n grutte ienheid fan ynhâld en taaleigen fertoand mei twa oare Pastorale Brieven, 1 Timóteüs en Titus, dat dy trije hast wol troch ien en deselde persoan skreaun wêze moatte, oft dat no Paulus wie of net.
Dêr leit bibelwittenskipper Jerome Murphy-O'Connor tsjinyn dat de iere tsjerke geskriften net maklik ta de kanon taliet en hiel wat brieven apokryf ferklearre hat om't se ferfalske wêze soene. Neffens him is de iennichste útlis foar de akseptaasje fan dizze trije Pastorale Brieven, dat ien fan 'e trije wol deeglik echt wêze moat en al lang bekend wie ûnder de tsjerkfaars, en dat dêrtroch letter twa ferfalskingen dy't tige by tige op dat brief lieken, ek as echt oannommen binne. Murphy-O'Connor wol hawwe, op grûn fan syn yngeande stúdzje fan 'e trije brieven 1 Timóteüs, 2 Timóteüs en Titus, dat de echte brief fan Paulus ûnder dit trijetal 2 Timóteüs is.
De apostelPaulus dy't syn brieven skriuwt, op in skilderij út 'e 17de iuw, faaks fan Valentin de Boulogne. (Yn wurklikheid diktearre Paulus syn brieven oan in slaaf.)
Tradisjoneel wurdt 2 Timóteüs datearre tusken 63 en 65, mar dan giet men derfan út dat Paulus it brief (yn Masedoanje) skreaun hat. De lju dy't dat ûntstride, datearje 2 Timóteüs tusken de ein fan 'e earste en de midden fan 'e twadde iuw. Krekt as 1 Timóteüs is ek dit brief opmakke út goerie en warskôgings foar Paulus syn jongere mei-apostel Timóteüs, dy't doedestiden in foaroanman fan 'e kristlike gemeente te Efeze, oan 'e westkust fan Lyts-Aazje, wie.
Ynhâld
Nei in ynlieding en groetnis (2 Tim. 1:1-2) set Paulus útein mei in tanksizzing en bemoediging (2 Tim. 1:3-2:13). Hy trunet Timóteüs oan om net skruten te wêzen mei it útdragen fan it evangeelje en him net te skamjen om te tsjûgjen oer Jezus Kristus. Hy moat it bliid boadskip trou bliuwe en it lijen dat er dêrtroch oer himsels ôfropt, ferdrage as in goed soldaat. Dêrnei warskôget Paulus Timóteüs foar dwaallearen (2 Tim. 2:14-4:8), en leit er him út hoe't er dêrmei omgean en tsjinyn gean moat. Timóteüs moat him no aansten sels rêde, want Paulus foarsjocht syn eigen ferstjerren. Hy beëiniget it frij koarte brief mei noch wat lêste persoanlike oanwizings, in groetnis en in seiniging (2 Tim. 4:9-22).