Rugby 7 na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020 – zawody w rugby 7, które odbyły się w Tokio podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 2020. Była to druga edycja zawodów rugby siedmioosobowego na letnich igrzyskach olimpijskich, turnieje w pełnej, piętnastoosobowej odmianie, czterokrotnie znalazły się w programie olimpijskim w latach 1900–1924. W rozegranych w dniach 26–31 lipca 2021 roku zawodach wzięło udział po dwanaście zespołów liczących maksymalnie dwunastu zawodników.
Była to druga edycja zawodów w rugby 7 w historii letnich igrzysk olimpijskich[1]. Dwa lata przed rozpoczęciem igrzysk ustalono, że zawody w rugby 7 odbędą się w dniach 27 lipca – 1 sierpnia 2020 roku, przy czym pierwsze trzy dni zarezerwowane były na mecze mężczyzn, trzy kolejne zaś na spotkania kobiet[2][3], w połowie kwietnia 2019 roku ogłoszono natomiast godziny rozgrywania sesji każdego z meczowych dni[4]. Na ich arenę, jeszcze w czerwcu 2015 roku, wyznaczono Tokyo Stadium[5].
Z uwagi na pandemię COVID-19 pod koniec marca 2020 roku Międzynarodowy Komitet Olimpijski podjął decyzję o przełożeniu[6][7], a następnie podał nowe daty rozegrania igrzysk – dokładnie rok później od oryginalnego terminu[8][9]. Uaktualniony ramowy harmonogram opublikowano w połowie lipca 2020 roku[10], a szczegółowy na początku lipca 2021 roku[11][12], pod koniec czerwca tegoż roku nastąpiło zaś rozstawienie i podział na grupy[13]. Sędziowie zawodów zostali wyznaczeni 16 kwietnia 2021 roku, na sto dni przed rozpoczęciem zawodów[14][15], a w połowie lipca zaprezentowano meczową piłkę[16].
W lipcu 2018 roku organizatorzy ujawnili zakres cenowy biletów, który kształtował się w granicach 2500–25 500 JPY[17], zaś sprzedaż biletów została uruchomiona w maju 2019 roku[18].
Ze względu na brak zaplanowanych międzynarodowych turniejów światowy związek przeznaczył 2,5 miliona USD na przygotowania dla zakwalifikowanych zespołów[19], zorganizowano następnie towarzyskie zawody w Madrycie[20][21][22] i Dubaju[23][24][25][26], test został także przeprowadzony na olimpijskim obiekcie[27].
Według World Rugby liczba odwiedzin oficjalnej strony internetowej niemal podwoiła się w porównaniu do poprzednich igrzysk, aktywność w mediach społecznościowych wzrosła o 77 procent przy setkach tysięcy nowych użytkowników, a pliki wideo na wszystkich platformach zostały wyświetlone 22 miliony razy[28].
Kwalifikacje
Oficjalne ogłoszenie systemu kwalifikacji przez World Rugby nastąpiło w połowie września 2018 roku po zatwierdzeniu przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Proces kwalifikacji dla zespołów obojga płci był co do zasady taki sam i obejmował jedno miejsce dla gospodarza igrzysk, cztery dla czołowych drużyn światowego cyklu (World Rugby Sevens Series i World Rugby Women’s Sevens Series), sześć dla zwycięzców turniejów eliminacyjnych w każdym z sześciu regionów podlegających WR oraz jedno dla triumfatora światowego turnieju kwalifikacyjnego, w którym wystąpi po dwanaście zespołów wyznaczonych z klucza geograficznego, które do tego czasu nie uzyskają awansu. Regionalne turnieje odbędą się pomiędzy 30 czerwca a 31 grudnia 2019 roku. W turniejach ostatniej szansy, zaplanowanych do rozegrania do 30 czerwca 2020 roku, każdemu z regionów przyznano po dwa miejsca[29][30]. Na początku kwietnia 2019 roku, ogłaszając daty regionalnych turniejów, World Rugby wprowadziło zastrzeżenie, że w przypadku, gdy kwalifikację z WSS uzyskają dwie północnoamerykańskie żeńskie reprezentacje, nie będzie automatycznego awansu na igrzyska z tego regionu, zaś to miejsce zostanie przekazane dla finalisty światowego turnieju[31][32][33].
Podobnie jak w poprzedniej edycji tworzące jeden komitet olimpijski Anglia, Walia i Szkocja wyznaczyły obie angielskie reprezentacje na przedstawicieli Wielkiej Brytanii[34].
Zawody
W obu turniejach reprezentacje zostały podzielone na trzy czterozespołowe grupy według wyników osiągniętych w poprzednich dwóch sezonach światowych serii oraz innych turniejach usankcjonowanych przez World Rugby[13]. W pierwszej fazie rywalizowały one systemem kołowym, po czym ustalony został ranking przed fazą pucharową, a pierwsze osiem zespołów awansowało do ćwierćfinałów[35].
Wśród mężczyzn pierwszy dzień z kompletem zwycięstw zakończyło pięć reprezentacji[36], do półfinałów awansowały natomiast Fidżi, Argentyna, Nowa Zelandia i Wielka Brytania[37]. Mistrzami olimpijskimi zostali ponownie reprezentanci Fidżi, którzy w finale pokonali Nową Zelandię, zaś brązowy medal zdobyła Argentyna. Kapitan triumfatorów, Jerry Tuwai, został pierwszym podwójnym złotym medalistą olimpijskim w rugby 7[38][39].
Z kolei wśród kobiet pierwszy dzień z kompletem zwycięstw zakończyły cztery reprezentacje, choć Nowozelandki musiały odrobić dużą stratę w meczu z Brytyjkami, natomiast niespodzianką była łatwa wygrana Fidżi nad Kanadą[40][41]. W swoich grupach zwyciężyły zespoły USA, Nowej Zelandii i Francji, zaś Fidżyjki kontynuowały dobrą passę eliminując obrończynie tytułu – Australijki – w ćwierćfinałach[42][43]. Następnie w półfinale uległy Nowozelandkom, jednak dopiero po dogrywce, w drugim zaś Francuzki okazały się lepsze od Brytyjek. Mistrzyniami olimpijskimi zostały reprezentantki Nowej Zelandii, które w finale pokonały Francję, brązowy medal zdobyła zaś reprezentacja Fidżi, a był on jednocześnie pierwszym żeńskim medalem dla tego kraju[44][45].
Medaliści
Tabela medalowa
Przypisy
Bibliografia