Zmniejsza wnikanie jonów wapniowych do komórek mięśni gładkich naczyń wieńcowych, obwodowych i skórnych oraz mięśnia sercowego, powodując rozszerzenie naczyń obwodowych, zmniejszenie oporu obwodowego i ciśnienia krwi z odruchowym zwiększeniem częstości akcji serca (z tego powodu często kojarzona z betablokerami).
Rozszerza tętnice i tętniczki wieńcowe w obszarach niedokrwionych i nieuszkodzonych mięśnia sercowego, znosi stany skurczowe tętnic, zmniejsza zużycie tlenu przez redukcję obciążenia następczego.
Zmniejsza agregację płytek krwi.
Wpływa na mniejszą częstość powstawania nowych blaszek miażdżycowych (nie działa na już istniejące).
W podaniu podjęzykowym może służyć do szybkiego obniżenia ciśnienia krwi. Cechuje się krótkim czasem działania, wymagając rozdzielenia dawki dobowej w kilku porcjach. Z powodu zsyntetyzowania nowszych antagonistów kanału wapniowego stopniowo wychodzi z użycia.
↑Choroby wewnętrzne: kompendium medycyny praktycznej. Andrzej Szczeklik, Piotr Gajewski (red.). Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2011, s. 525. ISBN 978-83-7430-298-2.
Bibliografia
Indeks leków Medycyny Praktycznej 2006. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2006, s. 461. ISBN 83-7430-060-4.