![](//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/72/Disambig.svg/25px-Disambig.svg.png) |
Ten artykuł dotyczy włoskiej partii politycznej. Zobacz też: inne znaczenia. |
Liga Północna (wł. Lega Nord) – włoska partia polityczna. Liderem partii jest Matteo Salvini. Od 2018 w wyborach partia używa skróconej nazwy Lega (pol. Liga).
Historia
Początki partii
Ruch sięga korzeniami do lat 70. XX wieku, kiedy to Umberto Bossi założył Północno-Zachodnią Unię Lombardii na Rzecz Autonomii, przekształconą z czasem w Ligę Lombardzką[1]. Ruch postulował przekształcenie Włoch w konfederację autonomicznych regionów[2]. Następnie w grudniu 1989 roku zawarto sojusz pomiędzy Ligą Lombardzką (wł. Lega Lombarda) i pięcioma innymi partiami działającymi na północy Włoch i postulującymi autonomię regionalną. Liga Lombardzka nawiązywała do średniowiecznego związku miast włoskich o tej samej nazwie. W skład koalicji poza Lega Lombarda weszły: Liga Veneta, Piemont Autonomista, L’Union Ligure, La Lega Emilia-Romagnola i Alleanza Toscana[3]. Przywódcą partii w początkowym okresie był Umberto Bossi[4]. Bossi był przychylny gospodarce wolnorynkowej, niechętnie patrzył na imigrację do Włoch, podkreślał mocno różnice pomiędzy bogatą, wysoko rozwiniętą północą Włoch a biednym południem[4]. W wyborach lokalnych w 1990 roku w Lombardii Liga Lombardzka zdobyła aż 1.2 mln głosów, prawie 19% wszystkich głosów ważnych[5]. Wszystkie partie lokalne będące częścią ligi zdobyły w sumie 4.4% głosów w skali kraju[5].
Najważniejszym postulatem Ligi w 1990 roku był postulat podziału Włoch na trzy regiony: środkowy, północny i południowy. Na północy postulowano utworzenie Republiki Północnej, złożonej z Lombardii, Piemontu, Ligurii, Emilia-Romagna, Toskanii i Veneto[6]. W myśl postulatów partii Republika Północna byłaby praktycznie całkowicie suwerenna i niepodległa, rząd centralny zlokalizowany w Rzymie zajmowałby się jedynie utrzymaniem armii i polityką zagraniczną[7].
Lata 1992–2018
W wyborach w 1992 roku partia zdobyła 3.3 mln głosów (8.7%) i zdobyła 55 mandatów w parlamencie, na północy stała się drugą pod względem wielkości poparcia partią polityczną[8].
W 1994 r. partia weszła w koalicje z Sojuszem Narodowym i Forza Italia, koalicja przyjęła nazwę Biegun Wolności[9] i później weszła w skład rządu Silvio Berlusconiego. W 2001 r. ponownie znalazła się w koalicji, mając 30 (na 630) miejsc w izbie niższej włoskiego parlamentu i 17 (na 325) w senacie. W wyborach we Włoszech w 2006 r. do izby niższej (Camera dei Deputati) partia startując wspólnie z Ruchem dla Autonomii otrzymała 4,58% głosów i uzyskała 26 miejsc. W wyborach parlamentarnych w 2008 r. otrzymała 8,29% głosów.
W 2012 roku lider ugrupowania Umberto Bossi został oskarżony o nadużycia finansowe i podał się do dymisji, nowym przywódcą partii został Roberto Maroni[10] . Odejście Bossiego i atmosfera skandalu otaczająca partie negatywnie odbiła się na wynikach partii, w wyborach w 2013 r. Liga zdobyła zaledwie 4,08% głosów[11] . W 2013 roku nowym przywódcą Ligi został Matteo Salvini[11] . Salvini porzucił separatyzm północy Włoch[11] . Symbolicznym wyrazem zmiany nastawienia było usunięcie przymiotnika „północna” z plakatów i loga partii w 2018 roku[12] . Salvini zdecydował o utworzeniu oddziału partii na południu Włoch[12] i przeprosił mieszkańców południowych Włoch za to, że partia ich obrażała[11] .
W wyborach w 2018 r. partia osiągnęła najlepszy wynik w historii – 17,37%. Po wyborach Liga rozpoczęła negocjacje koalicyjne z Ruchem Pięciu Gwiazd. Rozmowy zakończyły się powołaniem nowego rządu z udziałem polityków Ligi – Matteo Salvini objął urząd ministra spraw wewnętrznych[13].
Symbolika
Symbolem partii jest Alberto da Giussano, XII-wieczny włoski rycerz, który dowodził wojskami średniowiecznej Ligi Lombardzkiej w wojnie przeciwko Fryderykowi Barbarossie[14].
Wyniki wyborcze
Wybory do Izby Deputowanych[15].
rok
|
wynik (%)
|
mandatów
|
1992
|
8,6
|
55
|
1994
|
8,4
|
117
|
1996
|
10,1
|
59
|
2001
|
3,9
|
30
|
2006
|
4,6
|
26
|
2008
|
8,3
|
60
|
2013
|
4,1
|
18
|
2018
|
17,4
|
124
|
Przypisy
- ↑ Grzegorz Ulicz: Liga już nie północna. Matteo Salvini i jego ruch. Nowy Ład, 2020-09-04. [dostęp 2020-12-18].
- ↑ Konrad Bonisławski, Jakub Siemiątkowski. Czy dla Europy Narodów jest jeszcze jakaś nadzieja? Współczesne europejskie ruchy prawicowe i nacjonalistyczne. „Polityka Narodowa”. 7, s. 11-81, 2010.
- ↑ Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 20.
- ↑ a b Eatwell 1999 ↓, s. 335.
- ↑ a b Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 21.
- ↑ Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 22.
- ↑ Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 23.
- ↑ Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 28.
- ↑ Eatwell 1999 ↓, s. 338.
- ↑ bbc 2012 ↓.
- ↑ a b c d Kirchgaessner 2018 ↓.
- ↑ a b Charlemagne 2018 ↓.
- ↑ Bartosz Hlebowicz: W Rzymie właśnie zaprzysiężono rząd Giuseppe Contego. Kto jest kim w nowym gabinecie?. wyborcza.pl, 2018-06-01. [dostęp 2018-11-12].
- ↑ Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 9.
- ↑ Parties and Elections in Europe. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Włoch. [dostęp 2018-11-10].
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Partie polityczne Włoch
Partie reprezentowane w parlamencie krajowym lub europejskim |
|
---|