KTM-30 (71-630)
![Ilustracja](//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/ff/KTM_71-630_experimental.jpg/240px-KTM_71-630_experimental.jpg) Tramwaj KTM-30 w Moskwie
|
Dane techniczne
|
Liczba członów
|
3
|
Długość
|
26500 mm
|
Szerokość
|
2500 mm
|
Rozstaw osi w wózkach
|
1940 mm
|
Moc silników
|
6 × 50 kW
|
Prędkość maksymalna
|
65 km/h
|
Wnętrze
|
Liczba miejsc siedzących
|
54
|
Liczba miejsc ogółem
|
194[1] lub 234[2]
|
Niskopodłogowość
|
70%
|
|
KTM-30 (inne oznaczenie: 71-630) – dwukierunkowy, obustronny, trójczłonowy tramwaj wyprodukowany przez zakłady UKWZ w Ust'-Katawiu w 2006 roku. Ten sześcioosiowy pojazd szynowy został wyposażony w udogodnienia dla niepełnosprawnych. 70% wagonu ma niską podłogę. W wagonie przewidziano 54 miejsca siedzące.
Historia
Geneza
W 1999 roku powstał w Rosji pierwszy tramwaj z niskopodłogową częścią, zbudowany przez firmę PTMZ. W 2003 fabryka w Ust-Katawiu rozpoczęła pracę nad tramwajami niskopodłogowymi, chociaż ta fabryka nie produkowała wcześniej wagonów przegubowych, tym niemniej już w latach 80. inżynierowie pracujących w UKWZ wzięli udział w projekcie tego typu[2]. W 2005 roku firma Pionier zbudowała pierwszy w Rosji tramwaj niskopodłogowy. UKWZ opracowała swoje prototypy jako trzecia. Były to dwa modele: KTM-23 i KTM-30. Oba tramwaje powstały z modułów, przy czym KTM-23 był konstrukcją bezprzegubową[1].
Eksploatacja
Jedyny zbudowany w 2006 prototyp został oznaczony numerem fabrycznym 0. W dniu 20 sierpnia 2006 został przywieziony koleją do Moskwy[3], gdzie otrzymał numer boczny 3100[4]. W Moskwie stacjonował w zajezdni Krasnopresnenskoye i obsługiwał linię 21[3].
Konstrukcja
KTM-30 był pierwszym niskopodłogowym tramwajem przegubowym produkowanym przez UKWZ. Tramwaj ten jest obustronny i obukierunkowy[1].
Pudło
Wagon KTM-30 składa się z trzech modułów. Człony zewnętrzne są identyczne i mają po 11 metrów długości[5] oraz jeden wózek napędowy[1]. Człony skrajne mają po dwie pary podwójnych drzwi oraz jedne pojedyncze na każdym boku. W tych częściach znajduje się po 20 siedzeń ustawionych w systemie 2+2 oraz 2 ustawione bokiem. Pudło jest uzupełnione przez moduł środkowy o długości 4,45m, pod którym znajduje się wózek toczny. W członie środkowym zamontowanych jest 10 siedzeń ustawionych bokiem[5]. Wagon został fabrycznie pomalowany na pomarańczowo[6].
Instalacja elektryczna
Wagon jest zasilany z sieci napowietrznej o napięciu 550V. Energię elektryczną pobiera za pomocą jednego z dwóch pantografów, w czasie jazdy podniesiony jest tylko pantograf z przodu wagonu. Wszystkie urządzenia elektryczne, których ustawienie nie jest wymuszone, znajdują się na dachu[2].
Układ napędowy
W wagonie zostało zamontowanych 6 silników TAD-21 o mocy 50kW każdy. Silniki są asynchroniczne. Znajdują się w pierwszym i ostatnim wózku[2].
Oświetlenie i ogrzewanie
Wagon jest oświetlony za pomocą świetlówek umieszczonych w dwóch rzędach wzdłuż wagonu. Tego typu oświetlenie zastosowano już w poprzednich wagonach tej firmy. Wagon jest ogrzewany elektrycznie za pomocą grzejników oporowych umieszczonych wzdłuż boków wagonów[2].
Przypisy