Dok pływający – jednostka pływająca o konstrukcji pontonowej (najczęściej stalowej), o przekroju w kształcie litery „U”. przeznaczona do wynoszenia ponad poziom wody innych jednostek.
Historia
Dok pływający w 1871 roku wynalazł polski inżynier oraz wynalazca Stanisław Janicki[1][2]. Podczas pobytu w Anglii starał się go wdrożyć do produkcji, ale z powodu braku czasu oraz niemożności znalezienia inwestorów nie udało mu się urzeczywistnić projektu. W 1871 roku Janicki uzyskał jednak angielski patent na swój wynalazek - dok pływający do napraw okrętów[3], a w 1872 udało mu się opatentować go w Stanach Zjednoczonych. Innowacja Janickiego była szczegółowo komentowana w prasie technicznej tego okresu m.in. opisało ją angielskie czasopismo techniczne „Engineering” z sierpnia 1872 roku[4].
Zastosowanie
Operacja dokowania polega na niemalże całkowitym zanurzeniu się zakotwiczonego doku i wprowadzeniu do niego, z pomocą holowników, jednostki pływającej. Wynoszenie jej ponad wodę następuje w wyniku wypompowania wody z komór dna i burt doku, dzięki czemu siła wyporu unosi go wraz ze znajdującym się nad nim statkiem. Zanurzanie następuje wraz z napełnianiem komór wodą. Dok pływający ma tylko ściany boczne, a nie ma przedniej i tylnej, co umożliwia unoszenie nad wodę także jednostek dłuższych od niego.
Dok pływający ma również zastosowanie w stoczniach budujących nowe jednostki, w przypadku, gdy budowana jednostka nie mieści się na terenie stoczni lub w suchym doku w całości. Budowana jest wtedy w częściach, które razem łączone są już na wodzie, może to być wykonane np. właśnie w doku pływającym.
↑Bolesław Orłowski: Janicki Stanisław (1836–1888). [w:] Inżynierowie polscy XIX i XX wieku, 100 najwybitniejszych polskich twórców techniki (red. Józef Piłatowicz) [on-line]. Polskie Towarzystwo Historii Techniki, 2001. s. 96-98. [dostęp 2014-02-21]. (pol.).