Yn 1937 presintearre it Reichsluftfahrtministerium, it Dútske ministearje foar loftfeart, de spesifikaasjes foar in 1-motorich ferkenningsfleantúch mei optimaal sicht. Men tocht oan Arado as oannimmer. Dochs gie Focke-Wulf oan de gong mei in alternatyf, dat late ta de Fw 189 mei in dûbele sturtbeam, twa yn Frankryk boude Argus As 410-motoren en in sintrale gondel foar de bemanning. Teffens kaam Blohm & Voss mei de Bv 141 as andert op it fersyk fan it ministearje fan loftfeart. De asymmetryske Bv 141 hie goede fleaneigenskippen, mar waard fanwege de Fw 189 net grutskalich produsearre.
De Fw 189 foldie bêst as ferkenningsfleanmasine dat der waarden grutte oantallen fan makke. Earst barde dat yn it Bordeaux-Mérignac-fleanmasinefabryk (dy't no fan Dassault Aviation is) yn beset Frankryk. Letter waard de Fw 189 produsearre by Aero yn Praach, yn beset Tsjechoslowakije.
Operasjonele skiednis
De Fw 189 wie it "fleanend each" fan it Dútske leger en waard mei súkses brûkt oan it eastfront. Syn Russyske bynamme wie "Rama" ('bonkerak'), in ferwizing nei de bou fan it tastel. Nettsjinsteande syn lege topsnelheid en fragile foarkommen, wie de Fw 189 robúst en syn manoevrearberens makke it in dreech oan te fallen doel foar de Russyske jachtfleantugen. Waard de Fw 189 oanfallen dan koe er troch in skerpe sirkel te draaien ûntkomme, meidat de oanfaller de Fw 189 net folgje koe.