The Washington Post ye'l mayor y más antiguu periódicu de Washington D. C., la capital de los Estaos Xuníos. Ganó fama mundial a principios de los 70, pola so investigación sobre'l casu Watergate, conducida por Bob Woodward y Carl Bernstein, que desempeñó un papel importante na cayida de Richard Nixon como presidente. Ye xeneralmente consideráu unu de los meyores diarios d'Estaos Xuníos, xunto col New York Times, conocíu pol so reportaxe xeneral y cobertoria internacional, y el Wall Street Journal, famosu nel área financiera. El Post estremóse polos sos reportaxes sobre la Casa Blanca, el Congresu, y otros aspeutos del gobiernu d'Estaos Xuníos.
Per otra parte, a diferencia del Times y el Journal, el Post ver a sigo mesmu como un periódicu puramente rexonal, y nun imprime una edición nacional pa distribución más allá de la Mariña Este de los Estaos Xuníos. La mayor parte de los sos llectores son del Distritu de Columbia, xunto colos suburbios adineraos de Maryland y Virginia.
La so circulación diaria permediu, según datos de marzu de 2013, yera de 474 767 y de 838 014 los domingos,[1] lo que lo asitia nel octavu llugar de los periódicos d'Estaos Xuníos, detrás del Wall Street Journal, New York Times, USA Today, Los Angeles Times, San Jose Mercury News, Daily News y New York Post. Ente que la so circulación (como la de tolos diarios) foi en cayida lenta, tien una de les tases de penetración de mercáu más altes de tolos diarios metropolitanos.
Historia
Fundáu en 1877 por Stilson Hutchins (1838-1912), trés años más tarde convirtióse nel primer periódicu de publicación diaria en Washington D. C.
Edición de The Washington Post del 21 de xunetu de 1969, que la so portada anuncia la llegada del home a la Lluna.
En 1905, Washington McLean y el so fíu John Roll McLean, dueños de The Cincinnati Enquirer, adquirieron el control del diariu. Esti postreru resabiaba del so fíu playboy Edward Ned McLean y del manexu que podría faer del heriedu, polo qu'a la so muerte en 1916 el Post quedó nun fideicomiso, que foi rotu depués de que Ned llevara'l casu a la corte. Pero'l so padre tenía razón y el diariu finalmente quedó na ruina: en 1933 foi mercáu nuna puya de propiedaes en bancarrota por Eugene Meyer, miembru de la xunta de gobernadores de la Reserva Federal, quien restauró la reputación del Post y foi presidente de la compañía hasta la so muerte en 1959. En 1946 nomó al so xenru Philip L. Graham, editor del diariu.
El Post adquier en 1954 al so principal rival, el Washington Times-Herald, pa convertise nel únicu diariu matutín de la capital d'Estaos Xuníos. A partir d'esti puntu la so principal competencia va ser el Washington Star, hasta 1981, cuando esta publicación de la tarde cerró. Poco dempués de la quiebra d'esi periódicu, nació al añu siguiente'l conservadorWashington Times, qu'absorbió a munchos de los que trabayaben nel Star; en 2005, el Times tenía alredor d'un octavu de los llectores del Post.
Dempués de que Graham se suicidó en 1963, el control de la Washington Post Company pasó a manes Katharine Graham, la so vilba y fía de Meyer. Foi editora del diariu de 1969 a 1979, direutora de la xunta de 1973 a 1991 y direutora del comité executivu dende 1993 hasta la so muerte en 2001. El so fíu, Donald Graham, foi editor de 1979 al 2000, cuando Boisfeuillet Jones, Jr. tomó'l cargu d'editor y direutor del Post.
El Post llogró numberosos premios. Baste dicir que solo en 2005 foi honráu con 18 Pulitzers, 18 Nieman Fellowships, y 368 Reconocencies de l'Asociación de la Casa Blanca pa Fotógrafos de Noticies.
Forma parte de la Washington Post Company, dueña d'otres empreses mediátiques y non mediátiques (la corporación educativa Kaplan, Inc.; delles estaciones de televisión arrexuntaes en Post-Newsweek Stations, los periódicos gratuitos Express y El Tiempu Llatín, el grupu online Slate, etc.).
El 5 d'agostu de 2013, el diariu anunció la so venta a Jeff Bezos —el fundador d'Amazon—, por 250 millones de dólares n'efectivu. Asina llega al so fin el periodu en que la familia Graham tuvo, mientres cinco generación, al mandu del periódicu.[2]
Enclinos políticos
El Post ye xeneralmente vistu como un diariu con enclinos lliberales, particularmente nes sos páxines d'opinión. Los líderes conservadores frecuentemente citar xunto col New York Times como epítomes de los medios lliberales»[ensin referencies].
El periódicu asegura que na so cobertoria caltién la neutralidá política, aseveración que cunta con partidarios y detractores.