Pierwsza skocznia powstała na początku lat dwudziestych XX wieku, nie później niż w 1922. Występowali na niej najlepsi wówczas polscy zawodnicy na czele z Aleksandrem Rozmusem i Henrykiem Mückenbrunnem. Rozmus został pierwszym rekordzistą skoczni z wynikiem 18 metrów[2], a Mückenbrunn zwyciężył tu w konkursie przeprowadzonym w 1922[3].
Była to skocznia drewniana z naturalnym rozbiegiem i zeskokiem[4], oddawano na niej skoki do 30 metrów[5].
Prace nad nową skocznią, o punkcie konstrukcyjnym ok. 40 metrów, rozpoczęto pod nadzorem Stanisława Marusarza na początku lat pięćdziesiątych. Przerwano je niedługo przed ukończeniem, gdyż Marusarz i robotnicy nie otrzymali pensji. Skocznia została ukończona bez jego udziału[2].
Skocznia powstała z inicjatywy sekcji narciarskiej Kolejarza Kraków[6][7].
Uroczyste otwarcie i pierwszy konkurs na nowym obiekcie odbyły się 4 lutego 1951. Zwyciężył Antoni Wieczorek (LKS Szczyrk), który ustalił rekord obiektu – 33 metry. Drugie miejsce zajął Tadeusz Kozak (30 i 31,5 m), trzecie Jan Klamerus (29,5 i 31 m), a kolejne Józef Klamerus i Tadeusz Gąsienica-Fronek (wszyscy Gwardia Zakopane). Kolejny konkurs 11 marca wygrał zawodnik krakowskiej Gwardii Władysław Dzięgiel (33 i 31,5 m), który wyrównał rekord Wieczorka, drugi ponownie był Tadeusz Kozak (29,5 i 30 m), a trzeci Zachara (Ogniwo Kraków, 31 i 31 m). Zawody obserwowało 3000 widzów[7].
Na drugiej skoczni rozegrano tylko kilka konkursów, następnie nieużywana uległa całkowitemu zniszczeniu. Ostatni konkurs rozegrano prawdopodobnie 6 stycznia 1963[2]. Wystartowało w nim sumie 40 zawodników z klubów sportowych z Nowego Targu, Poronina, Warszawy, Rabki-Zdrój i Zakopanego. W najstarszej kategorii wiekowej (seniorzy i juniorzy C) zwyciężył Franciszek Kłaput (Podhale Nowy Targ), który w trzeciej serii oddał najdalszy skok zawodów, lądując na 38. metrze[8]. W kategorii junior B wygrał Stanisław Orawiec z LKS-u Poroniec[9], a w kategorii junior A najlepszy był Andrzej Orawiec (LKS Poroniec)[10].
XXI wiek
W drugiej dekadzie XXI wieku jedyną pozostałością po krakowskich skoczniach narciarskich był kamienny próg[2] oraz latarnie. Pojawiały się w tym czasie pomysły na zbudowanie nowej skoczni – ponownie na Sikorniku[11] bądź w Parku Jordana[12]. W grudniu 2012, na jeden weekend, na Rynku Głównym pojawiła się mini-skocznia K-4[13].