Dominique Lang werd geboren in een welvarend boerengezin, als zoon van Peter Lang en Magdalena Nilles.[3] Hij kreeg les van Michel Engels aan het Athénée de Luxembourg en vervolgde vanaf 1895 zijn opleiding aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Antwerpen. Vader Lang had liever gezien dat Dominique in zijn voetsporen volgde en weigerde bij te dragen in de studiekosten. Hij werd echter onder de hoede genomen door abt Bernard Frantz, die hem kopieën van oude meesters liet maken.[4]
Lang schilderde landschappen en portretten. Hij werkte aanvankelijk in de stijl van de prerafaëlieten. Zijn werk werd niet bijzonder goed ontvangen en Lange raakte in een depressie. Hij maakte studiereizen naar Florence en Rome (1901-1902), Parijs (1903-1905) en München (1906). Hij was lid van de Cercle Artistique de Luxembourg (CAL)[5] en nam deel aan de jaarlijkse tentoonstellingen van de vereniging. Hij won in 1904 met Frantz Seimetz de Prix Grand-Duc Adolphe. In München kwam hij in aanraking met het impressionisme. Hij liet zijn symbolische schilderijen los en richtte zich op het lichtere werk. Hij ging onder meer en plein air-schilderijen langs de Alzette maken. Vanaf 1911 gaf hij tekenles, eerst aan het Lycée de Jeunes Filles, later aan de Industrie- en Handelsschool in Esch-sur-Alzette.
Aan het einde van de Eerste Wereldoorlog raakte Lang opnieuw in een depressie. Hij overleed in juni 1919, op 45-jarige leeftijd. Een jury bestaande uit directeur-generaal van de Schone Kunsten N. Weiter, staatsarchitect Sosthène Weis en CAL-voorzitter Pierre Blanc kende hem een maand later opnieuw de Prix Grand-Duc Adolphe toe, "met de bedoeling de nagedachtenis van een kunstenaar van verdienste te eren en de hoge waarde van zijn werk te erkennen".[6] In 1973 werd in Dudelange een galerie geopend die zijn naam kreeg.