De Codex Ephraemi Rescriptus ontleent zijn naam aan de verhandeling over Efrem de Syriër, die, in Griekse vertaling, over de oorspronkelijke tekst van het perkament heen geschreven (rescriptus) is, nadat die er zo veel mogelijk afgewassen was. Een dergelijk manuscript heet een palimpsest.
Die latere tekst dateert uit de 12e eeuw. Gelukkig is de oorspronkelijke tekst niet volledig gewist. Onder de tekst over Ephraem bevinden zich namelijk de overblijfselen van wat ooit een volledige Bijbel is geweest, zowel het Oude Testament als het Nieuwe Testament.
De Codex Ephraemi Rescriptus is een belangrijke bron voor de tekstkritiek.
Na de Val van Constantinopel in 1453, werd de Codex Ephraemi Rescriptus door een geleerde die het land uittrok meegenomen naar Florence. Catharina de' Medici nam het als deel van haar bruidsschat mee naar Frankrijk. Via de koninklijke bibliotheek van het Franse koningshuis kwam het in de Bibliothèque nationale de France terecht.
De Zwitserse nieuwtestamenticus J. J. Wettstein was de eerste die het volledige Nieuwe Testament van deze Codex in 1716 samenstelde. Konstantin von Tischendorf vestigde zijn internationale reputatie, toen hij in 1843 de tekst van het Nieuwe Testament en in 1845 de tekst van het Oude Testament publiceerde. De toestand van de vele gescheurde bladen, en de schimmige letters onder de latere tekst maakten de ontcijfering extreem moeilijk. Zelfs met moderne hulpmiddelen, zoals ultravioletfotografie, is niet de volledige tekst met zekerheid vast te stellen.
Inhoud
Matt. 1,2-18 (Tischendorf facsimile)
De Codex Ephraemi Rescriptus (zie afbeelding) met 31.4-32.5 cm bij 25.6-26.4 cm, met één kolom tekst per bladzijde.