Wopomnišćo za wotbagrowanu wjesku při kromje brunicoweje jamy Choćebuz-sewjerLiškowk, Tšawnica a Liškow na hamtskej karće z lěta 1921
Liškowk (němsceKlein Lieskow) bě wjeska w Delnjej Łužicy, kotraž bu w lětomaj 1986/87 wotbagrowana. Po hamtskich ličbach mějachu so 205 wobydlerjow přesydlić. Hižo do toho běchu pak něhdźe 40 wobydlerjow swoju wjesku wopušćili.
Prěnje pisomne naspomnjenje wsy jako Klein Lisko pochadźa z lěta 1551. Mjeno bu wotwodźene wot staršeho susodneho Liškowa. Cyrkwinsce słušeše wjeska do Liškowskeje wosady a bě wot lěta 1974 tež z gmejnskim dźělom Liškowa.
Po MukowejStatistice Łužiskich Serbow měješe Liškowk srjedź 1880tych lět 195 wobydlerjow, kiž běchu bjez wuwzaća Serbja.[1]Arnošt Černik zwěsći w lěće 1954 hišće serbskorěčny podźěl wobydlerstwa wot 74,8 %, mjez nimi 36 serbskich młodostnych.[2] Serbsku narodnu drastu nošachu někotre žony hišće hač do rozpušćenja wsy we 1980tych lětach.
W poslednich dnjach Druheje swětoweje wójny bu wjetšina twarjenjow w běhu suroweho wojowanja zničena.
Składnostnje 15. dnja wotbagrowanych wsow woswjećichu w lěće 2012 wopomnišćo za něhdyšu wjesku.
Frank Förster: Verschwundene Dörfer im Lausitzer Braunkohlenrevier. [=Spisy Serbskeho instituta 8] Wobdźěłane a rozšěrjene wudaće, Ludowe nakładnistwo Domowina, Budyšin 2014, str. 140–148, ISBN 978-3-7420-1623-2.
↑Ernst Tschernik: Die Entwicklung der sorbischen Bevölkerung. Akademie-Verlag, Berlin 1954. → wšě wjeski
↑Ludwig Elle: Sprachenpolitik in der Lausitz. Ludowe nakładnistwo Domowina, Budyšin 1995, str. 258. [282 wobydlerjow, z nich 150 dorosćenych z aktiwnymi znajomosćemi serbšćiny, 25 z pasiwnymi, 36 serbskich dźěći a młodostnych, 71 bjez znajomosćow] → wšě wjeski