Ministru pa Europa David Lidington entrevistar con Pierre Andrieu, copresidente del Grupu de Minsk en Londres, eñ 17 de payares de 2014
El conflictu ente los azerbaixanos y armenios, que tenía los fundamentos históricu y cultural agravar nel periodu de reestructuración de la URSS (“perestroika”), nos años 1987 - 1988 nel contestu de la reactivación de los movimientos nacionales n'Armenia y Azerbaixán.[4]
El 10 d'avientu de 1991 na República de Nagorno Karabakh autoproclamada realizóse referéndum sobre la independencia.
Creación del grupu
El 30 de xineru de 1992 Armenia y Azerbaixán, que dempués de la cayida de la URSS llograron la independencia adquirieron al trabayu de OSCE y eso creó la oportunidá pa inclusión de la organización al procesu de la busca de los medios de solución del conflictu ente dos estaos.[5]
Los 30-31 de xineru de 1992 el Conseyu de los Ministros esteriores de OSCE nel alcuentru en París decidió unviar los sos relatores a la zona del conflictu de Karabakh. Al concluyir esa misión, el 28 de febreru, Comité d'altos funcionarios de la OSCE na xunta estraordinaria pidió a los pàrtes del conflictu cese al fueu, tamién a los toos participantes de OSCE imponer un embargu pal suministru d'armes de los partes del conflictu.
Ministru pa Europa David Lidington entrevistar con James Warlick, copresidente del Grupu de Minsk en Londres, el 28 d'ochobre de 2014
El 24 de marzu de 1992 celebróse la xunta estraordinaria del Conseyu de OSCE, na que foi destacáu la necesidá de l'activación del llabor de la OSCE nel procesu de solución del conflictu de Karabakh. Foi decidíu convocar una conferencia lo antes posible. La conferencia debía que garantizar el foru constantemente de les negociaciones ente los partes del conflictu pa resolver el problema y algamar del alcuerdu de paz.
Según la decisión del Conseyu nel llabor de la conferencia teníen de participar los representantes d'Azerbaixán, Armenia, Bielorrusia, Alemaña, Italia, Rusia. Estaos Xuníos, Turquía, Francia, República Federal Checa y d'Eslovaquia, y como partes interesaes los representantes de Nagorno Karabakh. Foi decidíu convocar la conferencia'l 21 de xunu de 1992 en Minsk, que dempués de la creación de CEI considerábase la capital informal.
== Actividaes del grupu Primera xunta del grupu de Minsk celebróse'l 1 de xunu de 1992 en Roma. Mientres el branu del añu de 1992 en Roma celebraben 5 xuntes, pero nun había resultaos. L'oxetu principal de les negociaciones foi la cuestión del estatutu de los representantes de Nagorno Karabakh nel grupu de Minsk.
La última xunta en Roma foi celebráu nel setiembre de 1992 y tenía un calter informal.
En 1994, los 4-5 de mayu en Bishkek pola iniciativa d'Asamblea Interparlamentario de los países de CEI foi robláu un alcuerdu sobre'l cese del fueu ente Armenia y Azerbaixán.
Nel avientu de 1994 na xunta de los xefes de los estaos-miembros de la OSCE celebrada en Budapest foi definíu'l mandatu del grupu de Minsk.
En 1995 el presidente n'exerciciu de OSCE nomó'l so representante sobre'l conflictu. Dende'l 1996 esi puestu ye ocupáu por Andrzej Kasprzak.
En 1996 foi decidíu crear l'institutu de copresidencia. El representante rusu llogró'l statuto de presidente permanente nel Grupu de Minsk, un añu dempués Francia habçia copresidido el Grupu. Tercer copresidente del grupu ye'l representante de los Estaos Xuníos. El formatu actual de los representantes permanentes formó definitivamente en 1997.[6]