El Grupu Independiente Lliberal (GIL) foi un partíu políticu d'España fundáu en 1991 en Marbella pol empresariu Jesús Gil y Gil. Cesó la so actividá política en 2007 al nun poder presentase a les eleiciones municipales de dichu añu por cuenta de los numberosos casos de corrupción ya irregularidaes cometíes por miembros del Conceyu de Marbella, dirixíu pola formación política –ej. Casu Malaya–.
Foi una formación política de calter populista y personalista que se postulaba como una "tercer vía" ente'l Partíu Popular y el PSOE.[2] L'himnu propagandísticu del partíu yera'l cantar "The Final Countdown" d'Europe, conocida en Marbella como'l "tiroriro".[3] El gilismo foi identificáu como representante n'España, xunto a les esperiencies polítiques de Mario Conde y José María Ruiz-Mateos, d'un populismu protestatario, amás de como un exemplu de berlusconización de la política española.[5]
Historia
El 26 de mayu de 1991 consigue, col 65,68 % de los votos,[6] la mayoría absoluta nes eleiciones municipales por Marbella: d'un plenu de 25 conceyales el GIL llogró 19 nos comicios, resultando investido Jesús Gil alcalde de la localidá'l 15 de xunu de 1991. El grupu anovó mayoría dos vegaes más (1995 y 1999), terminándose'l so últimu mandatu en 2003 con Julián Muñoz como alcalde.
Mientres los años de mandatu del GIL en Marbella, la xestión del Conceyu basar nel incumplimientu sistemáticu de la llexislación vixente col tapecimientu antemanáu de la realidá económica, presupuestaria y contable d'esi conceyu, cola permanente obstrucción a los intentos de fiscalización poles distintes instituciones y, a última hora, cola permanente burlla a la llegalidá vixente.[ensin referencies]
Asina mesmu'l GIL gobernó la ciudá autónoma de Ceuta ente 1999 y 2001, con Antonio Sampietro como alcalde-presidente.
Otres llocalidaes gobernaes pol GIL fueron: Barbate, San Roque, Chipiona, La Línea de la Concepción, Estepona, Ronda, Casares y Manilva.
Nes eleiciones xenerales del añu 2000, Jesús Gil presentó una candidatura al Congresu de los Diputaos llogrando la llista del GIL 72 16272 162 sufraxos a nivel nacional —la mayoría d'ellos consideraos «votu-protesta» contra'l bipartidismu vixente n'España—.[ensin referencies]
A destacar tamién qu'a finales de 2005 el Ministeriu de Trabayu y Asuntos Sociales informó que los conceyos gobernaos nel so día pol GIL atropaben aproximao la metá de la delda municipal cola Seguridá Social y Facienda de toa España.[9]
Miembros destacaos
Referencies
Ver tamién
Bibliografía
- Casals Meseguer, Xavier (2003). Ultrapatriotas. Estrema derecha y nacionalismu de la guerra fría a la era de la globalización. Barcelona: Crítica. ISBN 84-8432-430-3.
- Rontomé Romero, Carlos (2014). «Populismu mientres la era Aznar: el GIL en Ceuta». España en democracia: Actes del IV Congresu d'Historia d'El nuesu Tiempu otros=En: Carlos Navayes Zubeldia y Diego Iturriaga Barcu (Eds.): páxs. 315-320. ISBN 978-84-617-1203-8.
- Sanders, Karen B. (2017). En: Toril Aalberg, Frank Esser, Carsten Reinemann, Jesper Strömbäck, and Claes H. de Vreese (Eds.). «Spain: Populism from the Far Right to the Emergence of Podemos». Populist Political Communication in Europe (Nueva York y Londres: Routledge): páxs. 249-260. ISBN 978-1-138-65480-8.